Eyrún, Jobbi, Ásdís og Birkir

Búin að endurheimta börnin úr "sveitinni"

Það er margsannað að það er gott að eiga góða að. Á föstudaginn eftir vinnu skellti Margrét systir sér norður og náði í börnin mín. Mikið var nú gott að fá þau aftur og knúsa þau svolítið;) Eftir helgarfrí fórum við svo í morgun upp í Tjarnarás þar sem við mættum í fyrsta daginn í aðlögun fyrir nýja leikskólann. Litla skottan mín ætlaði aldrei að sofna í gærkveldi og svaf því bara lengi í morgun. Vaknaði síðan ca klukkutíma áður en við áttum að mæta á leikskólann og þar sem við Birkir vorum alveg tilbúin átti þetta allt saman að ganga vel. Neinei, daman var ekki á því að láta hlutina ganga e-ð of auðveldlega fyrir sig, hún vildi í kjól. Ekkert mál segir mamman og býður henni að velja á milli tveggja kjóla sem eru svona hæfilegir fyrir leikskólann. NEI!!! Hún vildi sko ekki svona kjóla, hún vildi SPARIKJÓL MEÐ BLÓMUM!! Ónei, það var ekki í boði... þ.a. það var grenjað. Hún vildi sko ekki skipta um nærföt... mamman gaf eftir nærbolinn en nærbuxur skildi hún skipta um. Þá var komið að sokkabuxunum. Hún vildi sko EKKI með myndum, þ.a. mamman dró fram einar einlitar og einar röndóttar auk þessarar sem hún hafði fengið fyrst og voru með myndum. Eftir mikið stríð valdi hún einlitu buxurnar sem eru vel stórar. Þá var það auðvitað alveg hræðilegt, þær voru nánast ónýtar því þær lágu nú ekki alveg sléttar upp að litlu sætu táslunum hennar. Svo allt í einu var daman til í að fara í stuttbuxur utan yfir sokkabuxurnar og þannig fór hún í leikskólann fyrsta daginn.
Ég segi ekki að ég hafi ekki verið farin að anda inn, anda út og telja upp á fimmtíu svona nokkuð reglulega... en þetta hafðist og við mættum bara ca 5-10 mínútum of seint.

Það var svona álíka erfitt fyrir dömuna að fara að sofa í kvöld og að komast í föt í morgun... en það hafðist að lokum...

Hiti og sviti í Danmörku

Þá erum við Jobbi komin aftur heim til okkar, og börnin alsæl að fá foreldrana aftur. Ferðin var ótrúlega vel heppnuð, aðeins verslað, farið oft út að borða, vorum í góðra vina hópi og vorum viðstödd alveg frábært brúðkaup. Það var hins vegar frekar heitt allan tímann, oftast þannig að það dugði bara vel að vera í skugga... nema akkúrat á brúðkaupsdaginn, þá var heitasti dagurinn og það hreyfðist ekki loftið. Fólk svitnaði því ótrúlega mikið glansaði í framan af svitanum;) Það var ekki fyrr en það nálgaðist miðnætti að hitinn fór að verða svona eðlilegur fyrir fólk í fínni veislu. Ég hafði mikið fyrir því að verða mér úti um ermar til að vera í við kjólinn, þar sem kjóllinn var hlýralaus. Keypti mér fyrst einar stutterma, sem voru síðan að mér fannst ekki nógu sparilegar þ.a. ég tók mig til tveimur dögum fyrir brottför að sauma á mig hálferma ermar úr svörtu siffoni í stíl við kjólinn (sem var grænn undir með svörtu siffoni yfir). Ég reyndi að fara í ermarnar og sokkabuxur áður en við fórum út úr húsi, strax á leiðinni út á lestarstöð var ég komin úr ermunum. Í kirkjunni þótti mér við hæfi að fara aftur í ermarnar en var ekki lengi að láta þær fjúka aftur og áður en við fórum í veisluna fengu sokkabuxurnar að fjúka líka. Maður vorkenndi bara karlmönnunum í jakkafötunum og svo ég tali nú ekki um brúðinni í sínum æðislega kjól, það hefur örugglega verið aðeins heitara en ég upplifði það... Þessi hiti og sviti setti nú samt bara aðeins meiri ævintýrablæ yfir brúðkaupið en veislan var haldin á æðislegum stað þar sem við ásamt flestum hinum gestunum gistum eftir veisluna. Salurinn er eflaust gömul hlaða með þvílíkum sjarma, húsið er svona hlaðið steinhús frá 1877. Svo var líka allt svo vel skipulagt, alveg frá A-Ö.

Takk fyrir mig og mína elsku Helga Björt og Ingibjörn!!

Denmark, here we come!

Ég er eins og lítill krakki að bíða eftir jólunum eftir því að fara aftur til Danmerkur! Er reyndar í smá bömmer yfir gengi dönsku krónunnar... en maður verður að líta framhjá smáatriðunum;) Ég, Anna og Matthildur vorum meira að segja að panta okkur borð (reyndar eftir að koma staðfesting á því að það gangi...) á Reef'n'beef sem við Jobbi fórum á fyrir rúmum þremur árum síðan með Guðbjörgu og Vigni. Vonandi fáum við borð og vonandi verður það jafn gott og síðast:)

Sumarfríið hálfnað...

Við fjölskyldan erum búin að njóta þess að vera í fríi í tvær vikur. Finnst samt frekar súrt að hugsa til þess að fríið sé hálfnað og því farið að styttast í að vinnan byrji aftur. Mér finnst nú almennt mjög gaman í vinnunni en þegar ég er í fríi, vil ég helst bara vera alltaf í fríi... gæti t.d. alveg hugsað mér sumarfrí bara allt sumarið:)
Síðan við komum úr Húsafelli höfum við bara verið í því að njóta þess að vera til og í fríi... bílarnir hafa verið þvegnir og bónaðir og er það í fyrsta sinn sem Renaultinn er bónaður síðan við keyptum hann fyrir tæpu ári síðan:/ Núna styttist í að við hjónaleysin skellum okkur aftur til Danmerkur og verður það í fyrsta sinn sem við förum þangað saman síðan við fluttum heim fyrir rúmum tveimur árum. Er kominn allnokkur spenningur í mig fyrir allri ferðinni, bæði að komast aftur út og einnig brúðkaupinu. Spurning hvort þetta verði síðasta brúðkaup sem við förum í áður en við Jobbi giftum okkur... kemur í ljós.

Deutsch, dansk eða íslenska...

Tungumál hafa hingað til ekki verið mín sterkasta hlið... lengi framan af í skólagöngu minni var eina fallið mitt í ensku 103... Eftir eitt ár í Sviss var þýskan hins vegar komin nánast gallalaus og hélst alveg þokkaleg þó ég kæmi aftur til Íslands eða allt þar til ég flutti til Danmerkur. Fyrstu vikurnar í Danaveldi kom bara þýska með einstaka dönskum orðum... með tímanum fjölgaði dönsku orðunum þar til þýskan var alveg farin. Hún grófst meira að segja svo djúpt í neðstu skúffurnar í heilanum að ég gat með engu móti reynt að koma frá mér setningu á þýsku, það kom allt bara á dönsku. Ári eftir að við fluttum út fórum við fyrst í helgarferð til Þýskalands og svo mánaðarferð um Þýskaland, Sviss og Ítalíu. Í helgarferðinni gat ég rétt svo reddað mér með einföldustu hluti en eftir mánuð þar sem þýskan var það eina sem maður gat almennilega notast við, var hún komin aftur. Það sem meira var, þegar við komum aftur til Danmerkur gat ég ekki talað dönsku, það kom þýska með einstökum dönskum orðum, svipað því sem hafði verið ári áður. Eftir þetta hef ég ekki farið til þýskumælandi lands og því ekki náð að hrista þýskuna almennilega fram (sem yrði væntanlega á kostnað dönskunnar). Hins vegar er ég búin að vera að vera aðeins í þýskum samskiptum núna í sumar og í dag hitti ég svo eina vinkonu mína frá Sviss á facebook. Ég er því búin að vera að tala/skrifa þýsku núna í dag. Eftir viku erum við Jobbi svo á leiðinni á gamlar heimaslóðir í Danmörku í brúðkaup hjá Helgu Björt og Ingabirni og þá munum við tala aftur dönsku. Inn á milli hugsar maður og talar svo á íslensku;) Sem betur fer þarf ég ekki mikið að vera að tala á ensku núna... ekki alveg viss um að minn talnaheili myndi þola fjórða tungumálið á sama tíma;)

Les e-r þessa síðu ennþá?

Veit nú að ég hef verið mjög misdugleg að blogga... en ég er svona að spá hvort ég sé bara að tala við sjálfa mig hérna og ég geti þá alveg eins bara gert það í einrúmi ;) eða hvort allir læðist bara með veggjum hérna;)

Nýjar júní myndir

Búin að fara í gegnum allar júní myndirnar okkar og láta inn í 7 flokkum. Þarna eru fleiri myndir af væntanlegu framtíðarheimilinu okkar, reyndar ekkert krassandi frá því síðast... fórum í tvær útilegur, kíktum á galdrakarlinn í Oz í Hellisgerði, fjölskyldan átti afmæli, fórum í Húsdýragarðinn og svo að lokum ýmsar myndir frá því í Júní. Svona getur maður nú verið duglegur þegar maður tekur sig til;)

Fr. verkfræðingur Eyrún Linnet

Fyrir rúmum tveimur árum lauk ég því námi sem til þarf til að geta fengið leyfi til að kalla sig verkfræðing. Til að mega nota verkfræðingatitilinn þarf maður hins vegar að sækja um löggildingu hjá iðnaðarráðuneytinu. Það er auðvitað aðeins of mikið mál fyrir latan Hafnfirðing að fara alla leið niður í miðbæ Reykjavíkur á opnunartíma ráðuneytissins, finna bílastæði, vera með klink í stöðumæli o.s.frv... Í maí var ég "nöppuð" til að setjast í stjórn Rafmagnagnsverkfræðideildar Verkfræðingafélags Íslands og til þess þurfti ég að vera meðlimur í Verkfræðingafélagi Íslands og til að fá að vera félagi þar, þarf maður að vera með löggildingu. Var samt ansi heppilegt að með því að skrá mig í félagið, þá gat ég sótt um löggildinguna í leiðinni á NETINU!! Það er náttúrulega bara snilldin ein og í síðustu viku kom svo bréf frá félaginu þar sem fram kom að þeir hefðu farið yfir prófgögnin mín og ég uppfylli öll skilyrði til að nota starfsheitið verkfræðingur. Núna þarf ég "bara" að hafa samband við iðnaðarráðuneytið varðandi afhendingu leyfisbréfsins... vonandi að það taki ekki alveg jafn langan tíma og það tók mig að sækja um;)

Týnd færsla

Um daginn fórum við í útilegu og ég var agalega dugleg að blogga um þá athyglisverðu reynslu sem við lentum í með nágranna okkar en rétt áður en ég vistaði týndi ég færslunni og nennti að sjálfsögðu ekki að pikka það aftur inn strax... núna er spurning hverju ég nenni;)

Fyrir tveimur vikum skelltum við fjölskyldan okkur í Laugarás með nokkrum öðrum fjölskyldum sem allar áttu það sameiginlegt að hafa búið á sama tíma á Trørød kollegíinu og að hafa eignast barn á tímabilinu júní 2005 - febrúar 2006 (það hlýtur að hafa verið e-ð frjósemislyf í kalda vatninu á tímabilinu frá sept 2004 - maí 2005;))

Aftur að útilegunni, fyrsta fjölskyldan sem mætti á svæðið var látið í að finna góðan blett handa okkur og það var ansi gott svæði sem var laust. Nágrannarnir voru eldri hjón sem reyndu að hrekja þau í burtu eins og þau höfðu víst gert við annað fólk rétt áður. Þegar þau ætluðu að snúa við og leita annars staðar komu aðrir gestir og peppuðu þau upp að leyfa þessu fólki ekki að komast upp með að hrekja þau í burtu líka. Við plöntuðum okkur því þarna í næsta nágrenni við þau. Við máttum samt ekki vera nema bara öðrum megin við þau og alls ekki fyrir framan þau... Þegar Guðbjörg og Vignir mættu fengu þau að heyra að þau væru að bíða eftir að vinir sínir myndu koma svo þau máttu ekki koma of nálægt þeim, því þau urðu að hafa nóg pláss. Þegar tjaldverðirnir komu að rukka um kvöldið kvörtuðu þau að þau þyrftu að hafa góða útgönguleið, tjaldverðirnir bentu þeim þá á að það hefði þá verið gáfulegra fyrir þau að finna sér annan stað en akkúrat innst inni í horni. Þau reyndu líka að ljúga að tjaldvörðunum að börnin þeirra væru að koma og því gæti fleira fólk ekki tjaldað nálægt þeim. Það sem þau voru hins vegar á höttunum eftir, var friður fyrir kojufylleríi og því hefði þeim átt að vera nokkuð sama um útgönguleiðina, því þau hefðu hvort eð er bara komist fótgangandi sökum drykkju. Það þarf varla að taka fram að það mætti enginn til þeirra alla helgina.

Á laugardagskvöldinu gerðum við mini varðeld (arinkubbur á grill) og fórum út fyrir okkar hring, því það var svo þröngt hjá okkur svo við værum ekki of nálægt nágrönnunum... og vorum þá fyrir framan þeirra fellihýsi (samt töluvert langt frá) Þau höfðu meira pláss í kringum sitt eina fellihýsi en við hópurinn höfðum til samans fyrir tvö fellihýsi, tjaldvagn, stórt hústjald og lítið tjald... Einn mætti með gítar svo við sungum aðeins (n.b. klukkan var fyrir miðnætti...) og þó ég segi sjálf frá þá vorum við alls ekki hávær. Klikkuðu nágrannarnir hækkuðu hins vegar í gömlu gufunni í útvarpinu sínu og reyndu að yfirgnæfa okkur. Þegar við hættum að syngja, heyrðist svo hátt í útvarpinu þeirra út á mitt tún að þau hafa pottþétt ekki getað talað saman inni hjá sér.

Reglulega kom maðurinn út úr fellihýsinu sínu og starði yfir til okkar og fór svo aftur inn... Þetta var ansi merkileg upplifun af klikkuðum nágrönnum á tjaldsvæði...

Ódýr sólarlandaferð...

Við fjölskyldan pöntuðum okkur sumarbústað í Húsafelli fyrstu vikuna í sumarfríinu okkar. Nú styttist í að við komum aftur heim á morgun en þetta er búið að vera algjörlega himnesk vika. Hitinn hefur verið yfir 20°C í skugga á hverjum einasta degi! Sólarvörnin kláraðist og við létum kaupa fyrir okkur meiri vörn þegar Ingunn og co þurftu að skreppa niður í Borganes... Það er líka búið að vera ansi gestkvæmt og gaman og heiti potturinn mikið notaður. Algjör snilld að krakkarnir geti bara leikið úti og að maður þurfi ekki stanslaust að hlaupa á eftir þeim.

Í vikunni áður en við mættum hingað tilkynnti ég börnunum að þau ættu einungis eitt snuð eftir hvort og ef þau myndu tapa þeim ættu þau enga eftir. Sama kvöld missti Ásdís snuðið sitt í klósettið svo hún hefur ekki átt neitt snuð síðan þá. Á sama tíma var ákveðið að snuðið hans Birkis myndi ekki koma með okkur í bústaðinn og var honum sagt að snuðið hefði týnst á leiðinni í bústaðinn. Það er alveg merkilegt hvað það hefur gengið vel og þau eru nánast hætt að spyrja eftir snuðunum og ekkert mál að fara að sofa án þeirra.

Síðan risin upp frá dauðum...

Serverinn krassaði hjá okkur um daginn og Jobbi þurfti að koma sér í að redda því. E-ð stóð á því að það gerðist, en í dag gerðust þeir merku hlutir að Jobbi dreif í þessu:)
Annars er allt ljómandi að frétta af okkur fjölskyldunni, alltaf nóg að gera og styttist í sumarfríið. Erum samt búin að þjófstarta aðeins með útilegu um síðustu helgi.

Hann á afmæli í dag, hann á afmæli í dag...

... hann á afmæli hann Jobbi, hann á afmæli í dag *klapp*klapp*klapp*klapp*

6. júní er alltaf góður dagur. Það er afmælisdagurinn hans Gísla afa og hann hefði orðið 79 ára í dag ef hann hefði ekki látist alltof ungur fyrir rúmum 9 árum síðan. Ég fæddist daginn eftir að hann varð fimmtugur og við ætluðum alltaf að halda upp á 50 ára og 100 ára afmælin okkar saman. Ekki bara lágu afmælisdagarnir okkar saman, heldur var hann líka rafmagnsverkfræðingur eins og ég (þegar ég fæ löggildinguna vonandi fljótlega;)) og meira að segja líka í háspennu. Um tveimur árum eftir að hann dó byrjum við Jobbi saman, hann hafði fæðst á 50 ára afmælisdaginn hans afa og er því heilum degi eldri en ég. Við kynnumst í rafmagnsverkfræðinni í HÍ þ.a. það er greinilega e-ð með þessa afmælisdaga og rafmagnsverkfræði:) Núna er 6. júní eini dagur ársins sem ég fæ að vera árinu yngri en Jobbi og ég nýt þess alltaf í botn:)

Nýjar myndir í myndaalbúminu

Maður er ekki lengi að því sem lítið er... þess vegna eru komnar fullt af nýjum myndum í myndaalbúmið okkar. Komnar myndir frá mars, apríl, maí, ferð norður á Akureyri og svo líka nokkrar myndir af væntanlegu heimili okkar fjölskyldunnar:)

Þrjú ár liðin frá mestu breytingu lífs míns

Fyrir akkúrat þremur árum lá ég dauðuppgefin á sængurkvennaganginum á Gentofte spítalanum eftir að hafa ungað út tveimur litlum krílum;) Ári síðar fannst mér þau vera orðin risa stór en e-ð finnst mér þau hafa verið pínu lítil þá miðað við fyrir ári síðan þegar þau urðu 2ja ára. Síðasta árið hafa þau svo stækkað enn meira og eru engin kríli lengur heldur bara orðin nokkuð stór sem vita að þau eiga heima á Klettagötu 10, vita einnig að það er í Hafnarfirði og héldu upp á afmæli Hafnarfjarðarbæjar um helgina. Eru búin að læra að pabbinn vinnur hjá Símanum, en ekki ennþá búin að læra að mamman vinni hjá Landsneti. Þau þekkja hins vegar háspennulínur um leið og þau sjá þær og eru alltaf heilluð þegar keyrt er framhjá línum:) Enda flott og merkileg mannvirki:)

Slys hjá Halastjörnunni ("gamlingjar" í fimleikum hjá Stjörnunni)

Í fyrravetur var ég í fimleikum hjá GGG í Gerplu ("gamlingjar";)) og skemmti mér konunglega. Var einu sinni mjög nálægt (eiginlega óþæginlega nálægt) því að stórslasa mig á æfingu þegar ég var á hlaupatrampolíninu og ætlaði bara að gera einfalt heljarstökk. Hljóp að trampolíninu, hoppaði og gerði snúning en endaði á hvolfi á milli trampolíns og dýnu. Ef ekki hefði verið fyrir þjálfarana sem stóðu ALLTAF við hliðina á trampolínunum þegar við stukkum þá hefði ég endað annað hvort fyrst með öxlina á trampolíninu og svo höfuðið í gólfið eða endað beint með höfuðið í gólfinu. Mig langar eiginlega ekki að vita hvað ég hefði slasast mikið ef þjálfarinn hefði ekki gripið mig, en ég hefði líklega verið heppin ef ég hefði ekki hálsbrotnað eða brákast.

Síðasta haust var Gerpla með svo tímana fyrir "eldra fólkið" á svo óheppilegum tímum fyrir fjölskyldufólk að ég ákvað að prófa að mæta á eina æfingu hjá Halastjörnunni í Garðabæ. Þar var einn þjálfari með fullan sal að fólki sem gerði hinar ýmsu æfingar. Þar voru t.d. nokkur hlaupatrampolín og þjálfarinn kom bara og leiðbeindi fólki þegar þess var óskað. Þess utan stökk fólk bara án þess að þjálfari væri nálægt. Þess vegna kemur mér það ekkert á óvart að tvö alvarleg slys verði hjá Halastjörnunni frekar en GGG hjá Gerplu.

Það að þær sem slösuðust hafi oft áður gert þessar æfingar segir ósköp lítið því ég var búin að gera samskonar stökk margoft þegar stökkið mitt klúðraðist og þakka mínu sæla fyrir að hafa verið hjá Gerplu frekar en Stjörnunni.